Parov Stelar & The band

Ενόψει των συναυλιών του, είπα να κάνω ένα μικρό -να τόσο δα- αφιέρωμα στον καταπληκτικό μουσικό που ακούει στο ψευδώνυμο Parov Stelar. Το πραγματικό του όνομα είναι Marcus Füreder και έχει γεννηθεί στο Linz της Αυστρίας, το Νοέβριο του 1974. Όχι δεν είναι σκορπιός έχει γεννηθεί μετά τις 22 του μήνα, είναι τοξότης. Ο Parov εν έτει 2011 έχει καταξιωθεί ως μουσικός και Dj, ενώ με την μπάντα του κάνει περιοδείες σε όλο το κόσμο. Η μουσική του, το είδος της οποίας έχει ονομαστεί "electro-swing" μια ιδιοφυής μίξη, κάνει θραύση και ξεσηκώνει μικρούς και μεγαλύτερους όπου κι αν ακούγεται.

Ο Parov ξεκίνησε ως Dj μετά τα μέσα της δεκαετίας του 90, μα δεν άρχισε να ηχογραφεί και να παράγει τους δικούς του δίσκους μέχρι τη νέα χιλιετία. Αρχικά με το δικό του όνομα και μετέπειτα με το ψευδώνυμο "Plasma" (!) ο Marcus άρχισε να παίζει μουσική σε μαγαζιά ενώ παράλληλα έγινε μέτοχος στην εταιρία παραγωγής "Bushido recordings". Πολύ σύντομα όμως το 2004 άλλαξε το όνομά του σε "Parov Stelar" και ίδρυσε την δική του εταιρία με όνομα "Etage Noir recordings" και κυκλοφόρησε αμέσως ένα δίσκο και ένα EP με τίτλους "rough cuts" και "KissKiss EP" αντίστοιχα. Από τότε έχει κυκλοφορήσει ακόμη οχτώ δίσκους, δεκαοχτώ EP's, έξι singles ενώ τα τραγούδια του έχουν βρεθεί σε πάνω από εφτακόσιες συλλογές μουσικής (budhha bar, Hotel Costes κ.α) καθώς και σε πολλά τηλεοπτικά διαφημιστικά, ταινίες και σειρές. Μετά το 2005 ο Marcus ήρθε σε επαφή με ακόμη πέντε μουσικούς (δύο φωνητικά, ένα σαξόφωνο, έναν κρουστά και ένα μπάσο) και καθιέρωσε το όνομα "Parov Stelar Band" με το οποίο και περιοδεύει έκτοτε.

Για το είδος της μουσικής που παίζουν, να πούμε πως ακολουθεί κατά πόδας τα πρότυπα της σύγχρονης σκηνής που θέλει να γίνονται μίξεις παλιών γνωστών ρυθμών, με ηλεκτρονικούς ήχους (βλ. τους δικούς μας Imam Baildi), στην συγκεκριμένη περίπτωση ρυθμούς swing να συνδυάζονται με μουσική house και electro. Μια πολυπετυχημένη συνταγή για την οποία μπορεί να καμαρώνει ως ένας απ' τους πρώτους που την έκαναν ευρέως γνωστή μαζί με τον Mr Scruff,  ο Parov έχει συνεχώς αυξανόμενους θαυμαστές, ιδίως στην Ελλάδα που έρχεται τουλάχιστον μια φορά το χρόνο -και δεν εννοώ το καλοκαίρι για διακοπές. Το τουρ του Απριλίου περιλαμβάνει :

13 Απριλίου - Ιωάννινα _BOXX

14 Απριλίου - Βόλος _ "Τσαλαπάτα" (!)

15 Απριλίου - Αθήνα _FUZZ

16 Απριλίου - Θεσσ/νικη _FIX

Η τιμή είναι ενιαία, 25 ευρώ προπώληση (μετά τις 7 Μαρτίου στο www.tickettour.gr ) και 30 στην είσοδο με μοναδική εξαίρεση τα Γιάννενα που είναι 20 ευρώ η προπώληση και 25 στην είσοδο, ευγενική χορηγία του Αλί Πασά. Όσοι δεν τον έχετε ακούσει ποτέ να πάτε σίγουρα είναι πραγματικά μια εμπειρία ζωής. Ο κύριος Καρπούζης ενδέχεται να βρίσκεται στο  FUZZ στις 15 στην Αθήνα. Προς το παρόν σας αφήνω με ένα από τα εφτά βίντεοκλιπ που έχει γυρίσει και το προσωπικό αγαπημένο μου:

Σήμερα

Σήμερα έχει παζάρι γύφτων κάτω από το σπίτι μου.

Σήμερα ο ήλιος λάμπει στην Αθήνα.

Σήμερα βρέχει στην Ρόδο και στην Κυπαρισσία.

Σήμερα συνεχίζονται οι μάχες των κατοίκων της Κερατέας για τις χωματερές. Ο δήμος επιμένει σαν ένα αργοπορημένο πρωταπριλιάτικο αστείο. Σάλια και θυμός στο κέντρο της Αθήνας για τα πάντα και τους πάντες. Την κρίση, την απαγόρευση του καπνίσματος, τα μειωμένα ωράρια και τα έργα στον ηλεκτρικό. Την αύξηση του εισητηρίου. Την αύξησηση των διοδίων και την αύξηση του Φι Πι Α. Το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την ΕΕ, τις ΗΠΑ, την ΕΟΚ και όλα τα υπόλοιπα αιμοβόρα αρτικόλεξα. Τα χρώματα στους δρόμους έχουν ξεθωριάσει απ' το καυσαέριο. Άλλοι μιλούν για πτώχευση, άλλοι μεταφέρουν τα λεφτά τους στην Ελβετία κι άλλοι ξεκινούν εκτροφεία σαλιγγαριών πιστεύοντας πως αυτό θα ήταν μια καλή λύση. Μπορεί και να είναι, αλλά τι να μας πει, όταν λίγο πιο νότια ανθρώποι πεθαίνουν απ' τον διχασμό ενός αποτρελαμένου μνημείου  της Ανατολής και τον μενόμενο θυμό μιας Δύσης που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της ή μάλλον στο μπλοκ επιταγών της. Εδώ οι άνθρωποι διαδηλώνουν και τα ΜΑΤ τους πετάνε δακρυγόνα. Εκεί οι άνθρωποι διαδηλώνουν και τους πετάνε βόμβες. Carpet Bombing. Μια πολεμική τακτική για βομβαρδισμό πόλεων, "Βομβαρδισμός τρομοκρατίας".

Άρα τι παραπονιέστε και εσείς; Θα πει κάποιος Λίβυος: Εμάς εδώ μας έχουν διώξει απ' τα σπίτια μας και δεν ξέρουμε με ποιανού το μέρος να είμαστε; Με του τρελού που μας κυβερνάει αυταρχικά και αυτοκαταστροφικά ή με τους υπερατλαντικούς θείους που ήρθαν για επίσκεψη και μας έφεραν και δώρα τύπου Τόμαχοκ;

Βέβαια θα πει και ο Ιάπωνας, "τι να πούμε και εμείς που μας χτύπησαν όλα τα κακά του κόσμου; Σεισμός, τσουνάμι, πυρηνικά σε λίγο θα έρθει και μια πανώλη και θα γίνουμε η νέα Γομόρρα." Χιλιάδες άνθρωποι αγνοούμενοι. Χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτωμένοι. Άλλοι νεκροί, άλλοι ζουν με τον τρόμο μιας πυρηνικής καταστροφής. Πόλεις ολόκληρες σβήστηκαν απ' το χάρτη. Και οι χάρτες ανανεώνονται τόσο άμεσα πλέον που κάποιοι θα αναρωτιούνται αν πραγματικά ποτέ υπήρξαν.

Μα αναγωγές μπορείς να κάνεις επ' άπειρον και δεν ξέρω τι νόημα θα είχε κάτι τέτοιο. Όλα τα προβλήματα μας θα μοιάζουν μικρά μπροστά σε κάτι μεγαλύτερο και ακολουθώντας αυτή την επικίνδυνη νοοτροπία θα φτάναμε στο συμπέρασμα ότι: τι να μας πούνε και οι Ιάπωνες και οι Λίβυοι και όλοι, εδώ οι δακτύλιοι του κρόνου άρχισαν να κυμματίζουν λόγω κοσμικών συγκρούσεων. Far out.

Η συμβουλή είναι μια: Συμμαζέψτε το σπίτι σας. Και βγείτε λίγο έξω σήμερα, έχει ήλιο και είναι Κυριακή. Εγώ σας αφήνω με το αγαπημένο μου Κυριακάτικο τραγούδι

On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

"Δεν βλέπεις καθαρά παρά μόνον με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια." Σας θυμίζει τίποτα αυτή η φράση; Σίγουρα την έχετε διαβάσει κάποια στιγμή στην ζωή σας, πιθανόν όταν είσασταν μικροί, μα ίσως και αργότερα. Βρίσκεται σε ένα από τα πιο αγαπημένα παιδικά βιβλία του κόσμου, τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Γάλλου Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Σήμερα μιας και είναι η παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου σκέφτηκα να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα, στο καταπληκτικό αυτό βιβλίο που έχει κατακτήσει με την απλότητα, την αθωότητα και τον λυρισμό του, μικρούς και μεγάλους.

"Ο Μικρός Πρίγκιπας" εκδόθηκε πρώτη φορά το 1943 (εκδόσεις Reynal & Hitchcock) και αμέσως έγινε αγαπητό όχι μόνο στη χώρα του αλλά και σε ολόκληρο το κόσμο. Μεταφράστηκε σε πάνω από 190 γλώσσες (!) και έχει πουλήσει πάνω από ογδόντα εκατομμύρια αντίτυπα, κάνοντάς το ένα από τα πιο ευπώλητα βιβλία της ιστορίας (υπάρχουν πολλές ανεπίσημες μετρήσεις που αναφέρουν πωλήσεις της τάξεως των διακοσίων εκατομμυρίων). Για να ρίξουμε μια ματιά όμως στο πως ήρθε στη ζωή αυτή η καταπληκτική ιστορία:

Στις 30 Δεκεμβρίου το 1935 μετά από δεκαοχτώ ώρες στον αέρα, ο Εξυπερύ μαζί με τον πιλότο του Αντρέ Πρεβό, έπεσαν με ένα αεροπλάνο στην Λιβυκή έρημο Σαχάρα. Προσπαθούσαν να σπάσουν το ρεκόρ πτήσης από Παρίσι στη Σαιγκόν και να κερδίζουν εκατόν πενήντα χιλιάδες Φράγκα. Το αεροπλάνο τους ήταν ένα Caudron C-600 Simoun n° 7042. Αφού επέζησαν την πτώση, ήρθαν αντιμέτωποι με ταχεία αφυδάτωση. Είχαν μαζί τους μερικά σταφύλια, ένα πορτοκάλι και λίγο κρασί, με υγρά συνολικά για να τους αντέξουν μια μέρα. Οι χάρτες τους ήταν κακοσχεδιασμένοι, ελλείπείς και πρωτόγονοι. Έπρεπε σε λιγότερο από είκοσι-τέσσερις ώρες να βρουν νερό αλλιώς θα είχαν σοβαρό πρόβλημα. Δυστυχώς στο τέλος της πρώτης μέρας πεζοπορίας στην έρημο δεν κατάφεραν να βρουν τίποτα. Την δεύτερη μέρα οφθαλμαπάτες άρχισαν να τους αποπροσανατολίζουν. Σιγά σιγά οι οφθαλμαπάτες άρχισαν να ζωντανεύουν και όσο περπατούσαν τόσο έμοιαζαν πιο χαμένοι. Στο τέλος της τρίτης μέρας είχαν αφυδατωθεί τόσο που σταμάτησαν να ιδρώνουν. Δεν έμοιαζε να υπάρχει καμία σωτηρία για τους δύο άτυχους νέους. Κάπου τότε ο Εξυπερύ συνάντησε τυχαία μια αλεπού Φένεκ (αλεπού της ερήμου) που αποτέλεσε την έμπνευση για τον χαρακτήρα της αλεπούς στο βιβλίο. Την τέταρτη μέρα τους βρήκε τυχαία ένα Βεδουίνος και τους περιμάζεψε χορηγώντας τους μεγάλες ποσότητες Εχινάχιας και άλλων ορών ενός αυτοσχέδιου πακέτου ενυδάτωσης.

Ο Εξυπερύ φαίνεται πως έγραψε την ιστορία ως μια δηκτική αλληγορία για τα όσα έζησε ο ίδιος, με τον χαρακτήρα να ταυτίζεται με αυτόν σε μια παιδική ηλικία (που τον αποκαλούσαν "le Roi-Soleil" δηλαδή ο βασιλιάς του ήλιου, λόγω των ξανθών του σπαστών μαλλιών). Τα τελευταία λόγια του ετοιμοθάνατου αδερφού του Αντουάν, Φρανσουά "Μην ανησυχείς, είμαι καλά, δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό, είναι το σώμα μου", φαίνεται να έχουν εμπνεύσει τον διάλογο όπου ο μικρός πρίγκηπας παρηγορεί τον ετοιμοθάνατο πιλότο πως το σώμα του είναι μόνο ένα κέλυφος.

Η τεχνική όπου φιλοσοφικά και κοινωνικά ερωτήματα και κριτικές παρουσιάζονται από εξωγήινους χαρακτήρες που έχουν έρθει στη Γη, έχει πρωτοχρησιμοποιηθεί από τον Γάλλο φιλόσοφο συγγραφέα και ευθυμογράφο, Βολταίρο απ' τον οποίο εικάζεται ότι ο Εξυπερύ είχε εμπνευστεί.

Την ελληνική μετάφραση έχει κάνει ο Στρατής Τσίρκας (το βιβλίο είναι ενενήντα-έξι σελίδες) μα συνολικά έχει μεταφραστεί σε πάνω από 190 γλώσσες, ένα πραγματικά απίστευτο νούμερο. Εγώ προσωπικά δεν ήξερα πως υπήρχαν τόσες γλώσσες στο κόσμο. Ενδεικτικά να αναφέρω πως έχει μεταφραστεί και στην γλώσσα Toba που είναι μια από τις γλώσσες των ιθαγενών της βόρειας Αργεντινής και ήταν το δεύτερο βιβλίο που μεταφράστηκε ποτέ στην ιστορία της γλώσσας αυτής, μετά την Καινή Διαθήκη. Πολλοί έχουν προσπαθήσει να εντοπίσουν τον αστεροειδή στον οποίο ζούσε ο μικρός Πρίγκηπας και κάποιοι έχουν ονοματίσει τους αστεροειδείς και τα μικρά φεγγάρια με το όνομα B-612 που είναι και το όνομα του αστεροειδή στο παραμύθι, ενώ το "Ίδρυμα B-612" έχει ιδρυθεί για την μελέτη αστεροειδών που έχουν πιθανότητα να πέσουν στη γη.

Ο μικρός πρίγκηπας πιστεύω -ή θα 'θελα να πιστεύω πως- υπάρχει σε κάθε σπίτι, σε κάθε βιβλιοθήκη. Στην δική μου κάθεται με αρχοντιά ανάμεσα σε πολλά άλλα παραμύθια και δεν περνάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που το έχω ανοίξει, μέχρι να το ξανακάνω. Είναι κάτι που πάντα θα με συντροφεύει.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο του μικρού Πρίγκιπα δωρεάν από εδώ

Ιωάννα Μπουραζοπούλου - Η ενοχή της αθωότητας

Το νέο βιβλίο της Ιωάννας Μπουραζοπούλου με τίτλο "Η ενοχή της αθωότητας" θα κυκλοφορήσει σε μορφή EPUB ηλεκτρονικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μια πρωτοποριακή -για τα εμπορικά δεδομένα της χώρας μας- πριμοδότηση, όπου ο κάθε αναγνώστης-αγοράστης θα ορίζει μόνος του την τιμή του βιβλίου. Αυτή η προσφορά θα ισχύει μέχρι να κυκλοφορήσει έντυπο το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία, όπου και θα οριστεί μια σταθερή τιμή. Και πάλι τότε όμως το βιβλίο θα αγοράζεται με απλό υδατογράφημα και όχι με DRM κλείδωμα, όπως κάνουν οι περισσότεροι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι με τα e-books τους. Όσοι από εσάς είσασταν την περασμένη Δευτέρα στο Φλοράλ θα γνωρίζετε για την μεγάλη συζήτηση που έχει ξεκινήσει περί του κλειδώματος των e-books με το σύστημα DRM της Adobe ή όχι. Ο Κύριος Καρπούζης είναι κατά του κλειδώματος και στηρίζει απόλυτα αυτή τη προσπάθεια του Αργύρη Καστανιώτη και των εκδόσεων του και ελπίζει κι άλλοι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και να μην πέσουν θύμα της λογοτεχνικής τρόικας του κλειδώματος.

Οι εκδόσεις Καστανιώτη έχουν ξανακάνει παρόμοια κίνηση με τα ηλεκτρονικά τους βιβλία, στο τελευταίο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη : Η έβδομη αίσθηση, τρόικα μοίρα.

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο ανάλογο άρθρο του ηλεκτρονικού αναγνώστη καθώς και στην ανάρτηση των Βορειοδυτικών εκδόσεων

Υπάρχουν ακόμη ευεργέτες;

Τελικά απ' ό,τι φαίνεται υπάρχουν. Το συνωμοσιακό μου μυαλό δεν μπορεί να βρει λαβή για την δωρεά τριακοσίων εκατομμυρίων Δολαρίων (213 εκατ. ευρώ) του ιδρύματος "Σταύρος Νιάρχος" για την ανακατασκευή της περιοχής του Δέλτα Φαλήρου εκεί που κάποτε, όχι πριν πολλά χρόνια, βρισκόταν ο ιππόδρομος Αθηνών. Τα χρήματα προορίζονται για ένα πάρκο εκτάσεως 50 στρεμμάτων στη συμβολή των λεωφόρων Ποσειδώνος και Συγγρού καθώς και την κατασκευή της νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης καθώς και της πρώτης Όπερας της Ελλάδος. Ο αρχιτέκτονας για το έργο είναι ο Ιταλός Renzo Piano ο οποίος έχει ήδη κάνει μια παρουσίαση στο Ζάππειο στα τέλη του Ιανουαρίου η οποία περιελάμβανε την αρχική ιδέα για το συγκρότημα.

Σύμφωνα με τα σχέδια του Piano το πράσινιο θα έχει το κύριο λόγο στο χώρο με τις περισσότερες εγκαταστάσεις να βρίσκονται υπογείως, τρανή εξαίρεση η Όπερα και το εγκιβωτισμένο αναγνωστήριο που θα ξεπροβάλει μέσα από τον λόφο, σαν μια ιπτάμενη κουπαστή πρασίνου δίνοντας μια φυγή προς την ακτογραμμή και τη θάλασσα. Όλοι οι κτιριακοί χώροι που θα είναι υπέργειοι, καθώς και η στέγη που θα ενοποιεί την Όπερα με την βιβλιοθήκη (περίπου 10.000 τ.μ), θα είναι καλυμμένοι με φωτοβολταϊκά πανέλα ώστε να καλύπτουν το μεγαλύτερο -αν όχι όλο- μέρος από τις ενεργειακές απαιτήσεις του Πάρκου. Σημαντικό στοιχείο του σχεδιασμού ήταν επίσης το νερό γι' αυτό θα δημιουργηθεί ένα κανάλι με φιλτραρισμένο θαλασσινό νερό το οποίο θα "ανεβαίνει" κατά μήκος του πάρκου από την θάλασσα, λειτουργώντας παράλληλα και ως αντιπλημμυρικό έργο. Η αρχαία Ελληνική αγορά θα επικρατήσει ως ιδέα για τον γενικό σχεδιασμό του πάρκου, ώστε να ενισχύσει την συνεύρεση των ανθρώπων κάνοντας το πάρκο να λειτουργεί ως ένα αστικό σημείο συνάντησης, παρά ένα ακόμη μέσο διαφυγής και αποξένωσης.

Μαζί με τη πρόταση του Renzo Piano η Κυβέρνηση έχει προγραμματίσει στις αρχές του Απρίλη μια η συνάντηση, παρουσία του πρωθυπουργού και της υπουργικής ομάδας που είναι αρμόδια (Τ. Μπιρμπίλη, Δ. Ρέππας, Π. Γερουλάνος και Ν. Σηφουνάκης) με τον Ισπανό αρχιτέκτονα Josep Acebillo για την πρόταση ανάπλασης του χώρου του Ελληνικού (παλιού αεροδρομίου Αθηνών), η οποία μαζί με την κατασκευή του Πάρκου στο Δέλτα Φαλήρου φημολογείται να παίξει σημαντικό ρόλο στις οικονομικές εξελίξεις της χώρας. Πάντως το πάρκο του Φαλήρου είναι εξαιρετικά πολυδάπανο και η συντήρησή του δεν είναι ένα αμελητέο θέμα. Η παρουσία του πρωθυπουργού έχει και έναν δεύτερο ρόλο, καθώς ο Piano έχει σκοπό να προτείνει και την κατασκευή ενός πολυτελούς ξενοδοχείου που θα αποτελέσει τοπόσημο στην περιοχή και θα επιφέρει ένα σημαντικό οικονομικό κέρδος στην Κυβέρνηση. Οι -ως τώρα ανεπιβεβαίωτες- πληροφορίες ομιλούν για ένα ξενοδοχείο μεγέθους σαν αυτό του "W" στην Βαρκελώνη που έχει πλέον συνυφαστεί με την εικόνα και το λογότυπο της ίδιας της πόλης. Οι ίδιες πληροφορίες λένε πως η χρηματοδότηση θα έρθει από το 4ο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης (ΕΣΠΑ) και πως ο πρωθυπουργός θα βρει πρώτη αντιμέτωπη την κυρία Τίνα Μπιρμπίλη, Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας η οποία δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να βάλει νερό στο κρασί της. Πάντως τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι επιβεβαιωμένο και εμένα προσωπικά μου φαίνεται ανυπόστατο να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή ξενοδοχειακού πυρήνα στην Ελλάδα με τα χρήματα από το ΕΣΠΑ, αλλά απ' την άλλη τόσες και τόσες άλλες τσέπες έχουν γεμίσει με τα προηγούμενα τρία πλαίσια στήριξης της Ευρώπης, οπότε θα κρατήσω μικρό καλάθι.

Πάντως το γεγονός ότι ο Renzo Piano θα σχεδιάσει το νέο Πάρκο τη δεύτερη εθνική βιβλιοθήκη και την πρώτη Όπερα (!) της Ελλάδος εμένα -ως αρχιτέκτονα και ως καρπούζι- με συναρπάζει τρελά, καθώς έχω αμέτρητο θαυμασμό προς το πρόσωπό του, τον θεωρώ έναν από τους σπουδαιότερους και πιο άρτιους αρχιτέκτονες παγκοσμίως και θα είναι πραγματικά τιμή μου να έχω στην πόλη μου κάτι δικό του, έχοντας περάσει αμέτρητες ώρες σε βιβλιοθήκες να χαζεύω έργα του. With that said, να περάσω κι απ' την άλλη μεριά λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε να ανακάμψει οικονικά αυτή η χώρα όταν όλα στην Ελλάδα γίνονται από ξένους. Η Ελλάδα έχει εξαίρετους αρχιτέκτονες και θα μπορούσε να αναλαμβάνει τα έργα μόνη της και όχι να σαμποτάρονται οι Έλληνες αρχιτέκτονες ώστε να περνούν οι ευκαιρίες στους ξένους, που έχουν έναν αέρα και ένα στάτους παγκόσμιο, όπως έγινε με την περίπτωση του μουσείου της Ακρόπολης και την διαμάχη Τσούμι και Τομπάζη. Είμαστε μια χώρα με μηδέν βαριά βιομηχανία, σχεδόν μηδέν μικρή βιομηχανία και μηδέν εξαγωγές προς τα έξω, τον τουρισμό τον καταστρέψαμε μαζί με τα δάση και τις παραλίες μας, τώρα δεν μπορούμε ούτε να χτίσουμε τα δικά μας κτήρια και πάρκα και θέλουμε να ξεφύγουμε απ΄την κρεμάλα. Μου φαίνεται απίθανο.

Για όσους από σας δεν ξέρετε τον Renzo Piano να πω πως έχει σχεδιάσει και κατασκευάσει, μεταξύ άλλων, την Όπερα στη Ρώμη, το κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, το κέντρο Paul Klee στη Βέρνη και το κτήριο των New York Times στην Νέα Υόρκη, είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες, πλέον εβδομήντα-ενός χρονών συνεχίζει να σχεδιάζει με πάθος και όραμα, δίνοντας ζωή στα πολυσύνθετα κτήρια του, με την γαλήνη με την οποία στέκουν και δένουν τον κόσμο γύρω τους, κάνοντας σε να πιστέψεις πως ακόμη ζούμε σε έναν πολιτισμένο κόσμο. Ο Piano έχει δεχθεί το μέγιστό βραβείο pritzker Architecture Prize που θεωρείται το Νόμπελ της Αρχιτεκτονικής καθώς και το AIA gold medal, το Kyoto Prize και τον Sonning Prize. Περισσότερα για τον Piano μπορείτε να δείτε εδώ, ενώ εδώ υπάρχει μια ωραία φωτογραφία ενός πιάνο.

Περισσότερα για το θέμα του πάρκου εδώ:

Καθημερινή

in.gr

δημολόγος

belbo

Τζόναθαν Σάφραν Φόερ - Ο αλλόκοτος συγγραφέας

Το αποψινό θέμα μιλάει για τον Αμερικάνο συγγραφέα J.S Foer, συγγραφέα του "Everything is illuminated", του "Extremely Loud and Incredibly Close", του όχι και τόσο γνωστού "Eating Animals" και του τελευταίου και -ομολογουμένως πιο αλλόκοτου βιβλίου που έχω ακούσει- Tree of Codes που είναι και αυτό που με κεντρίζει περισσότερο και γι' αυτό θα μιλήσω απόψε.

Κάνοντας μια εισαγωγή στον Φόερ να αναφερθεί πως γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον το 1977, πέρασε το 1995 στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον όπου και το ταλέντο του στο γράψιμο ανακαλύφθηκε από την συγγραφέα Joyce Carol Oates η οποία τον παρότρυνε να πάρει το γράψιμο σοβαρά. Από εκεί και πέρα η ζωή του άλλαξε εντελώς. Τελείωσε με τιμητικό βραβείο για δημιουργική γραφή και μετά από μια λοξοδρόμηση προς την ιατρική αποφάσισε πως θέλει να ασχοληθεί με το γράψιμο επαγγελματικά. Η διπλωματική του, που πήρε τότε τον έπαινο εξελίχθηκε να γίνει το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο "Everything is illuminated" και εκδόθηκε το 2002 (κυκλοφορεί στα ελληνικά με μετάφραση της Μυρσίνης Γκανά -εκδόσεις Μελάνι) και κέρδισε 2 βραβεία. Το βιβλίο το 2005 κυκλοφόρησε και ως ταινία, που όταν την είδα να σας πω, δεν με συγκλόνησε τόσο (ο Elijah wood πάντα με φρικάρει) αλλά έχω ακούσει πως το βιβλίο είναι καταπληκτικό. Το θέμα του είναι το ολοκαύτωμα και η αναζήτηση κάποιων οικογενειακών κειμηλίων. Το δεύτερο βιβλίο του είχε ως φόντο τη βομβιστική επίθεση των δίδυμων πύργων και μιλάει για το πως αντιμετωπίζει ένα εννιάχρονο παιδί το θάνατο του πατέρα του μετά την επίθεση. Σε αυτό το βιβλίο η αλλοκοτιά το Φόερ αρχίζει να εμφανίζεται καθώς το βιβλίο χρησιμοποιεί πολλά τεχνάσματα που δεν θεωρούνται "σοβαρά" ή "πρέποντα" ή "άρτια" αν θέλετε από τον λογοτεχνικό κόσμο, όπως πολλές αλληλεπιδρούσες ιστορίες και φωτογραφίες από πόμολα παράξενα να εισάγονται στις σελίδες του βιβλίου. Τελειώνει με ένα δεκατετρασέλιδο flipbook (έτσι ονομάζονται τα βιβλιαράκια που έχουν σκίτσα σχεδιασμένα καρέ-καρέ και πρέπει να τα ξεφυλλίζεις γρήγορα για να δεις την ιστορία σαν καρτούν). Με αυτό του το εγχείρημα προκάλεσε τόσο ευφημισμούς όσο και έντονες αντιδράσεις. Αλλά όπως έχουν πει πολλοί στο παρελθόν: "καλύτερα για έναν καλλιτέχνη οι μισοί να τον μισούν και οι άλλοι μισοί να τον λατρεύουν. Η μετριότητα είναι που σκοτώνει."

Το τρίτο του βιβλίο, το Tree of Codes είναι το αριστούργημα της τρέλας του. Αν και είναι αρκετά μικρός ακόμα, (μόλις τριαντα-τεσσάρων) για να μιλάω για αριστούργημα, σίγουρα πάντως είναι ό,τι πιο αλλόκοτο δοκίμασε. Είναι ένα βιβλίο το οποίο έχει γραφτεί με την μέθοδο της αφαίρεσης κειμένου από ένα ήδη υπάρχων βιβλίο. Με die-cut (το λεγόμενο "κοπτικό" ) πήρε το βιβλίο του Πολωνού συγγραφέα Bruno Schulz με τίτλο "The street of Crocodiles" που αποκαλεί και "το αγαπημένο του" και "δημιούργησε" την ιστορία, κόβοντας και ράβοντας έτσι ώστε να μείνουν μόνο οι λέξεις που θα αποτελούσαν το νέο κείμενο, στη σωστή και πρέπουσα σειρά ώστε να διαβάζονται. Ένα εγχείρημα που του πήρε αρκετούς μήνες να ολοκληρώσει (με την βοήθεια ολόκληρου επιτελείου ατόμων) και που είχε πρόβλημα να βρει τυπογράφο να του το τυπώσει, καθώς... ε όπως και να το κάνουμε, ήταν κάτι δυσνόητο και απροσδιόριστο, το πως θα τυπωθεί κάτι τέτοιο. Τελικά ήρθε σε επαφή με τους Βέλγους Die Keure που συμφώνησαν να το επιχειρήσουν και έτσι το βιβλίο ήρθε στη ζωή στα τέλη του 2010, ώστε να κυκλοφορήσει με την νέα χρονιά σε Ευρώπη και Αμερική.

Ακολουθεί ένα σύντομο βίντεο με τον ίδιο τον Φόερ να μιλάει γι' αυτό του εγχείρημα:

[vimeo http://vimeo.com/16843220]

Καθώς και ένα δεύτερο με τις αντιδράσεις του κοινού όταν ανοίγει το εξώφυλλο:

[vimeo http://vimeo.com/16503295]

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή στα μεγάλα βιβλιοπωλεία δεν το βρήκα να πωλείται, μπορείτε πάντα όμως να το παραγγείλετε από το Amazon. Αν θέλετε να διαβάσετε παραπάνω για τον Foer μπορείτε να ξεκινήσετε εδώ και αν αν θέλετε να ψάξετε κι άλλα για το Tree of Codes μπορείτε να κοιτάξετε εδώ. Προσωπικά εγώ θα προσπαθήσω να το αποκτήσω πάση θυσία.

Ελληνικός(;) καφές

Για μένα, δεν υπάρχει πιο ωραίος καφές απ' τον ελληνικό. Παρ' ότι δεν τον παραγγέλνω κάθε φορά που είμαι για καφέ, στο μυαλό μου και στην καρδιά μου εξακολουθεί να είναι ο καλύτερος. Η γεύση του είναι πηκτή και δυνατή, το άρωμά του καθηλωτικό, σου θυμίζει μια άλλη εποχή και μια ελαφρότητα στη ψυχή. Είναι δυνατός, ικανός να σε ξυπνήσει όσο γκολ και να κοιμήθηκες το προηγούμενο βράδυ (βλ. κοιμάσαι γκολ, ξυπνάς ζαμπόν) και ποτέ μα ποτέ δεν σου χαλάει το στομάχι (τουλάχιστον το δικό μου). Πόσο ελληνικός είναι όμως ο καφές αυτός και πόσο Έλληνες είμαστε και εμείς οι ίδιοι άλλωστε;

Για το δεύτερο δεν θα ήθελα να μπλέξω, μην μπω στο στόχαστρο τίποτα εξτρεμιστών (και δεν μιλάω για τα στιβαρά εξτρέμ του ΠΑΣ), οπότε θα περιοριστώ στο πρώτο ερώτημα. Η απάντηση είναι καθόλου. Ας πάρουμε όμως τα πράματα απ' την αρχή:

Ο Ελληνικός καφές υπάρχει σε πολλές διαφορετικές εκδόσεις, σε όλες τις χώρες της ανατολικής μεσογείου, της Μικράς Ασίας, της Τουρκίας καθώς και της Αραβίας. Σε όλες τις χώρες κυκλοφορεί με το τοπικό όνομα, έτσι αυτό που στην Ελλάδα είναι γνωστό ως "Ελληνικός" στην Τουρκία είναι γνωστό ως "τούρκικος", στην Κύπρο ως "κυπριακός", στην Αρμενία ως "αρμένικος", στις χώρες της Αραβίας ως "αραβικός" κ.ο.κ. Στην Ελλάδα, η ονομασία του αρχικά ήταν "τούρκικος" μα μετά το Κυπριακό, συγκεκριμένα μετά το 1974, η επίσημη ονομασία άλλαξε οριστικά σε "ελληνικός".  Η συνταγή πάντως είναι η ίδια: καφές που παρασκευάζεται με ψήσιμο, σε μπρίκι, αλεσμένων σε λεπτή σκόνη καβουρντισμένων κόκκων καφέ. Η ελληνική έκδοση μοιάζει περισσότερο απ' όλες τις άλλες με την (καλά μαντέψατε) κυπριακή, τόσο σε σύσταση των ποικιλιών (χαρμάνι) όσο και σε χρόνο καβουρντίσματος και τρόπο άλεσης. Στις αραβικές χώρες συνηθίζεται η ανάμειξη με κάρδαμο και άλλα αρωματικά φυτά.

Παρότι θα μας άρεσε να είναι ελληνικής προέλευσης ο καφές που φωνάζουμε "ελληνικός" κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από τις αραβικές χώρες. Αυτός ο τρόπος παρασκευής του, δηλαδή χωρίς φιλτράρισμα, υποδηλώνει αυτή του την προέλευση. Από εκεί πέρασε στην Τουρκία και ταξίδεψε στην Ελλάδα και στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι που παρασκεύασαν τέτοιου είδους καφέ ήταν οι Βεδουίνοι της Μέσης Ανατολής οι οποίοι έβαζαν την χύτρα του καφέ πάνω στην άμμο που κάλυπτε την στάχτη και τα κάρβουνα για να τα κρατήσει ζωντανά. Γι' αυτό υπάρχει και η παράδοση να ψήνεται ο καφές πάνω σε άμμο (στη χόβολη) στα παραδοσιακά καφενεία. Η διάδοσή του στα Βαλκάνια πρέπει να είναι -σχεδόν σίγουρα- απόρροια της εμπορικής ακμής του λιμανιού της Υεμένης απ' όπου πρέπει να έφθασε και στον Ελλαδικό χώρο.

Στην Ελλάδα ο καφές αυτός έχει συνδυαστεί με εκφράσεις όπως: «βαρύ γλυκός», ή «πολλά βαρύς» ή «βαρύ γλυκός και όχι»που αφορούν την επιτυχία στο καϊμάκι με ανεβοκατέβασμα του μπρικιού, όταν σερβίρεται στο φλιτζάνι, συνήθως χοντρό. Στους λάτρεις του συγκεκριμένου καφέ δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη κατά την παρασκευή του, καθώς υπάρχει μόνο μια σωστή αναλογία και πέραν αυτής ο καφές είναι ή άβραστος ή καμένος. Μια ιεροτελεστία που παραπέμπει σε ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ο ελληνικός καφές ακόμα σερβίρεται σε ελάχιστα καφενεία ανά τη χώρα, στη χόβολη, αφού στα περισσότερα έχει παγκοσμιοποιηθεί και αυτός και γίνεται με νερό στο βραστήρα της μηχανής του εσπρέσο.

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα εδώ είναι δύο καλά μέρη για να ξεκινήσετε:

wikipedia

baristanet