Οι δρόμοι της Αθήνας

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ της Αθήνας, έχουν γίνει μια αυτοκινούμενη μάζα από σίδερα, αναψοκοκκινισμένες φάτσες, σάλια και θυμό. Μια παρωδία της εκπολιτισμένης βαρβαρότητας, ένα ρίνγκ που δεν απέχει πολύ από καλαμπουρίστικο ριάλιτι, σαν αυτά τα μεσημεριανά που κάθεσαι στο καναπέ σου και τα χλευάζεις, μια σχιζοφρενής προσωπικότητα με κόμπλεξ κατωτερότητας και έλλειψη χρόνου. Οι δρόμοι στην Αθήνα μοιάζουν με πείραμα, που κάποιοι στωικοί επιστήμονες με παγερές πλατιές εκφράσεις παρατηρούν, για να καταγράψουν τις αντιδράσεις χιλιάδων αγανακτισμένων εγωιστών που τους έχουν αμολήσει, αφού πρώτα τσιγκλίσουν όσο δεν πάει όπως τους ταύρους στους δρόμους της Παμπλόνα. Και είναι όλοι αυτοί οι φουρκιασμένοι ανθρωπίσκοι σαν κομματάκια φρούτα που τα έβαλες στο μπλέντερ. Ρεύμα. Κλείνει το κύκλωμα. Φρουτοσαλάτα.

Είναι αδύνατο να κυκλοφορήσεις στο κέντρο της Αθήνας, με κάποιο ιδιωτικό μεταφορικό μέσο για πάνω από δεκαπέντε λεπτά και να μην βρίσεις τουλάχιστον έναν Άγιο. Είναι αδύνατο να μην κοντέψουν να σε πατήσουν, να σε τρακάρουν να σε μπλοκάρουν, να μην καρδιοχτυπήσεις για έναν πεζό ή ένα παπάκι που θα σου χωθεί μπροστά σου με τσαμπουκά σαν αυτόχειρας χρηματιστής μετά από κατάρρευση της Σοφοκλέους. Να μην σε τριπλοπαρκάρει κάποιος για να καμακώσει στα πεταχτά την σαραντάρα ιδιοκτήτρια απ' το γωνιακό μαγαζί που έχει βγει έξω με υπερβολικό ντεκολτέ και χαμογελάει, ενώ αυτός επιδεικτικά κάθεται με ανοιχτή τη πόρτα αγέρωχος και κομπάζει πόσο στα αρχίδια του τους έχει όλους γραμμένους. Να μην κολλήσεις στο ίδιο φανάρι για πάνω από δέκα λεπτά γιατί αυτοί που περνούν κάθετα έχουν κλείσει και το δικό σου ρεύμα, να μην πιαστεί το πόδι σου στο πεντάλ και να σιχαθείς την φάτσα σου στον καθρεύτη. Να μην κοιτάξεις με μισό μάτι την μποτοξαρισμένη ξανθιά που σαλπάρει τη πανάκριβη μαούνα 4x4 σε κάθε στενοσόκακο, μπλοκάροντας και τους μεν και τους δε, προσπαθώντας να καταλάβεις απλά γιατί έχει και οδηγάει ένα όχημα που αρχικά είχε φτιαχτεί για τον Αμερικανικό στρατό, για να μεταφέρει εικοσιπέντε φαντάρους με πλήρη εξάρτηση στην έρημο.

Μπορεί η Αθήνα να έχει νέφος και άτακτη δόμηση, μπορεί να μην έχει πλέον τον ομοιόμορφο και ιδιαίτερο χαρακτήρα που είχε παλιότερα και το πράσινο να γίνεται σιγά σιγά έκθεμα σε μουσείο, μπορεί να πλακόστρωσαν όλη την πλατεία Ομονοίας, μπορεί η Πειραιώς να γίνεται Γκέτο, αλλά το χειρότερο πρόβλημα της πόλης για μένα είναι το κυκλοφοριακό και αυτοί που το κυκλοφορούν. Σε λίγο στα φανάρια τα παιδάκια θα πουλάνε πρόζακ και λεξοτανίλ. Έγραψα ένα μικρό δίστιχο σήμερα καθώς περίμενα στην κίνηση και θα σας το παρουσιάσω.

Αθήνα μεγαλόχαρη του Περικλή γωνία,

γαμιέται το κυκλοφοριακό και η συγκοινωνία.

Να και μια λύση που προτείνει ο Bill Hicks για την λύση του κυκλοφοριακού

Το κομμάτι για την οδήγηση είναι απ το 4:00 λεπτό και μετά, αλλά αξίζει να το δείτε όλο.

RWJ - το μέλλον της τηλεοπτικής σάτιρας;

Ο λόγος στην σημερινή καταγραφή, για τον Ray William Johnson τον 23χρονο κωμικό που έχει γίνει γνωστός από την σατιρική εκπομπή που διατηρεί στο κανάλι του, στο youtube. Οι εκπομπές του βγαίνουν δύο φορές την εβδομάδα, κάθε Δευτέρα και Πέμπτη στον -ιντερνετικό- αέρα και διαρκούν πέντε λεπτά. Κατά την διάρκεια αυτών των πέντε λεπτών, ο Ray παρουσιάζει και κριτικάρει με τον δικό του χιουμουριστικό τρόπο τα συνήθως ήδη αστεία βίντεο. Από γάτες να χορεύουν, σκύλους να τραγουδάνε, μαστουρωμένους να κλαίνε γιατί είδαν διπλά ουράνια τόξα, ταύρους να κυνηγάνε αμάξια, τηγανίτες να κλέβουν τράπεζες, διαστημάνθρωπους να παρουσιάζουν εκπομπές μαγειρικής, άλογα να κάνουν παρέλαση στα δύο πόδια, αλιγάτορες να τρώνε ξύλο από θυμωμένες ψιψίνες. ο Ray έχει ταχθεί να μας παρουσιάζει την ελίτ των βίντεο που είτε έχουν εξαπλωθεί απότομα σε views (τα λεγόμενα και viral videos) είτε απλά βίντεο που του αρέσουν προσωπικά πολύ. Το υλικό δεν το μαζέυει προφανώς μόνος του, μα έχει εκατομμύρια -και δεν υπερβάλω- οπαδούς που καθημερινά του στέλνουν βίντεο με σκοπό να τα παρουσιάσει και να νιώσουν και αυτοί μέρος της εκπομπής του νεανικού αστέρα του διαδικτύου. Ενδεικτικά να αναφέρω πως οι εκπομπές του έχουν από πέντε έως εφτά εκατομμύρια views (!) κάνοντας τον Ray τον δεύτερο πιο πολυεπισκεπτόμενο χρήτη του youtube μετά τον Nigahiga για τον οποίο θα κάνω κάποιο ξεχωριστό αφιέρωμα στο εγγύς μέλλον. Η εκπομπή του "Equals Three" ( =3 ) ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2009 με μια πολύ μικρή και ερασιτεχνική κάμερα και σιγά σιγά εξελίχθηκε, όπως και το στυλ του ιδίου, φέρνοντας τον πλέον σε μια πιο αυτοσυγκρατημένη και δυναμική παρουσία και με τον δικό του μοναδικό και ξεχωριστό χαρακτήρα αλλά και ατάκες, που έχουν γίνει σήμα κατατεθέν του.

Πρόσφατα ο Ray ξεκίνησε και ένα άλλο κανάλι με τίτλο, "Your favorite Martian" όπου εμφανίζεται ο ίδιος ως καρτούν να τραγουδάει αστεία και γνωστά τραγούδια καθώς και ένα vlog με τίτλο BreakingNYC όπου καυτηριάζει με τον δικό του τρόπο την ζωή στην Νέα Υόρκη, παρουσιάζοντας κομμάτια από την προσωπική του καθημερινότητα.

Αυτό ήταν το πρώτο επεισόδιο που έπεσε στα χέρια μου με αφορμή το βιντεάκι του υποψήφιου κυβερνήτη απ' το κόμμα "Rent is too damn high" και μετά από αυτό το επεισόδιο έκατσα και παρακολούθησα όλα τα υπόλοιπα των προηγουμένων δυόμισι χρόνων. Στην αρχή μπορώ να πω δεν με είχε ξετρελάνει το στυλάκι του, θυμίζει πολύ Αμερικάνικο κολλεγιόπαιδο που κάνει χαβαλέ σε στυλ "American Pie" αλλά μετά από λίγο διαπίστωσα πως είναι αρκετά χαμηλών τόνων ως προς το υφάκι του, και ενώ έχει κάποια τέτοια σχόλια, δεν αποτελούν το κυρίως πιάτο. Καθώς έβλεπα όλο και περισσότερες εκπομπές μου άρεσε και περισσότερο και πλέον αντικρίζω με χαρά τα νέα επεισόδια κάθε Δευτέρα και Πέμπτη.

Για μένα αυτό είναι το μέλλον της κωμικής τηλεόρασης. Το ίντερνετ δεν θα αργήσει να κάνει κατάλληψη τον τηλεοπτικό χώρο και οι τηλεοράσεις θα γίνουν σύντομα ρετρό. Το youtube και άλλα παρόμοια δίκτυα θα γεμίσουν με εκπομπές χρηστών και τα κανάλια του μέλλοντος θα είναι αυτά που έχει ήδη ο κάθε χρήστης στο youtube. Μέσα από αυτό το σκηνικό θα αναδυθούν τέτοιες παρόμοιες προσωπικότητες που θα παρουσιάζουν τις εκπομπές τους πλέον παγκόσμια σε κλίμακες που θα ξεφεύγουν απ' το κλοιό της χώρας. Αναλογιστείτε ότι ο Ray έχει μέσω όρο τηλεθέασης έξι εκατομμύρια εμφανίσεις στο κανάλι του, πιο πολλές απ' ότι έχουν όλα τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια μαζί. Και βρίσκεται σπίτι του, μόνος του, με μια κάμερα των πεντακοσίων δολλαρίων, χωρίς προυπολογισμό, χωρίς έξοδα, χωρίς νοίκι. Αυτή τη στιγμή η τηλεθέαση είναι δωρεάν, καθώς ακόμα η φιλοσοφία του youtube είναι ευτυχώς αυτή, μα έχει ξεκινήσει μια σειρά προιόντων, όπως μπλούζες με την φάτσα του και ατάκες απ' την εκπομπή. Πέρα από αυτό όμως, που είμαι σίγουρος πως του αποφέρει αρκετά χρήματα, η δύναμη των διαδικτυακών αστέρων στηρίζεται καθαρά στην φήμη. Ίσως τελικά το ίντερνετ να είναι η γη της επαγγελείας. Η γη πάνω στην οποία ότι δηλώσεις είσαι (όπως πολλοί λένε για την Νέα Υόρκη και για άλλες μητροπόλεις του κόσμου), η γη πάνω στην οποία ο γιός του σιδερά είναι Βασιλιάς όπως ήταν κάποτε το Βασίλειο των Ουρανών.

Equals Three

BreakingNYC - personal vlog

Your Favourite Matian

Twitter

Facebook Fanpage

Equals Three Fanpage

Φάκα από μέλι

Μεγάλωσα πια.

Κι οι σκέψεις μου δεν μένουν σταθερές, παρά κινούνται μια μπρος και μια πίσω. Μου είναι δύσκολο να εστιάσω στα σημαντικά καθότι, κι αυτά έχουν χάσει πλέον την αξία τους. Κάθε μέρα που περνάει στερούμαι ανάσες και έχω αρχίσει πια και τις μετρώ. Σαν φυλακισμένος στο κελί του, χαράζω με ένα μαχαίρι της κουζίνας χαρακιές στο κορμί μου. Όλο και περισσότερες φαίνονται και άγριες καθώς οι μέρες και οι μήνες κυλούν τα χρόνια. Πάνε οι εποχές που μπορούσα να τριγυρνώ αμέριμνος, σκεφτόμενος πως ποτέ δεν θα γεράσω, πως όλα θα μείνουν ως είχαν. Πια ταλαιπωρούμαι από φρεσκοφόρετους πόνους και με γυρνούνε στεναχώριες, αναγκάζοντάς με να σπαταλήσω λίγο απ' τη νιότη μου για να τις εξοστρακίσω. Κι όλο νιώθω πιο κενός. Κι όλο λιγότερα ζητώ, όλο λιγότερα έχω να πω, μπροστά στην ματαιότητα μιας ύπαρξης που ξεκινάει και τελειώνει στο ίδιο απόκρυφο σημείο.

Κι όλο κλαίω, μα δάκρυ δεν στάζει.

Γιατί είμαι ήδη μεγάλος, άντρας ψηλός σαν κυπαρίσι, γεροδεμένος και φτασμένος κάπου. Μα νιώθω πως τα έργα μου είναι λειψά, ημιτελή, η σοφία μου ξεγελασμένη από ψιθύρους και αντίλαλους της βροχής, η νιότη μου ναρκισιστική έχει χαθεί και ψάχνει το ειδωλό της στα νερά, ενώ η ευτυχία, είναι σαν μια φάκα με μέλι.

Plastic to Oil inverter by Akinori Ito

Αυτό το πολύ ενδιαφέρον βίντεο έπεσε στα χέρια μου, που μιλάει για έναν Ιάπωνα, τον Akimoni Ito, μέλος της εταιρείας Blest που κατασκεύασε μια επιτραπέζια μονάδα ανακύκλωσης να μετατρέπει πλαστικό σε πετρέλαιο. Όταν λέω πετρέλαιο εννοώ ακατέργαστο. Η ιδέα ακούγεται απλή, όπως θα δείτε πως περιγράφει και στο βίντεο, βάζεις ένα κιλό σκουπίδια σε όποια μορφή είναι, δεν απαιτείται δηλαδή επεξεραγασία, και πατάς το κόκκινο κουμπί. Η μηχανή ζεσταίνεται και λιώνει το πλαστικό, το οποίο σε υγρή μορφή πλέον, περνάει από τις σωληνώσεις και φιλτράρεται σε ένα δοχείο με νερό βρύσης ώστε στη συνέχεια εξέρχεται από έναν σωλήνα ένα λίτρο πετρέλαιο. Περαιτέρω επεξεργασία του πετρελαίου μπορεί να το κάνει κατάλληλο για όποιαδήποτε χρήση. Απλό ε;

"Using less, or using better?"

Αυτό είναι το μότο της εταιρείας, που υποστηρίζει πως δεν είναι η μόνη λύση, ο κόσμος να πάψει να κάνει σκουπίδια ή να πάψουμε να χρησιμοποιούμε πλαστικά, αλλά μπορούμε απλά μόνοι μας μετά να τα αποσυνθέτουμε. Εξάλλου το πλαστικό προέρχεται από το πετρέλαιο, πόσο δύσκολο είναι να επιστρέψει σε αυτό; Αυτή ήταν και η εναρκτήρια σκέψη του Akinori Ito, του εφευρέτη αυτής της συσκευής.

Υπάρχουν πολλοί δύσπιστοι βέβαια, που έχουν πολλές αμφιβολίες τόσο για το αν αυτή είναι λύση -καθότι πιστεύουν πως πρέπει να καταργήσουμε το μιας χρήσης πλαστικό γενικότερα- και το κατά πόσο είναι υγιής αυτή η μετατροπή για το αναπνευστικό σύστημα του χρήστη.

Για το δεύτερο η εταιρεία απαντάει πως αν καίγονται τα σωστού είδους πλαστικά -Πολυαιθυλένιο (PE), πολύπροπυλένιo(PP), πολυστυρένιο (PS)- τότε δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, καθότι το μηχάνημα δεν παράγει τοξικά απόβλητα. Επίσης αναφέρουν πως αν και κατά την διεργασία παράγεται μεθάνιο, αιθάνιο, βουτάνιο και προπάνιο, το μηχάνημα είναι εξαρτημένο με ειδικά φίλτρα που μετατρέπουν αυτές τις εξατμίσεις σε άνθρακα και νερό.

"Πάνω από το 7% του πετρελαίου του πλανήτη χρησιμοποιείται για να φτιάχνει πλαστικό", συνεχίζει σε δηλώσεις της η εταιρία λέγοντας πως "το αντίκτυπο του πλαστικού συνεχίζει στην ταφή και στην καύση του καθώς δυστυχώς το ποσοστό ανακύκλωσής του είναι πολύ χαμήλο."

Ο Akinori Ito δήλωσε πως το όνειρό του είναι κάθε σπίτι στην Ιαπωνία να έχει και από ένα. Αυτό δεν μοιάζει και πολύ παράλογο καθώς σύμφωνα με έρευνες το 30% των αποβλήτων του Ιαπωνικού νοικοκυριού αποτελείται από πλαστικό, κυρίως από περιτυλήγματα.

Παρά τα καυχήματα της εταιρίας ακόμη δεν είναι διαθέσιμο προς ιδιωτική πώληση, παρ' όλα αυτά η εταιρία δήλωσε πως θα ήθελε πολύ να έρθει σε επαφή με κάθε ενδιαφερόμενο. Μέχρι τώρα η εταιρία το διαθέτει  για σχολεία (ως επίδειξη στο μάθημα περιβαλλοντολογίας), για έρευνα ή πειραματισμό και για μια επίδειξη περιβαλλοντολογικού αντίκτυπου. Η τιμή της μικρότερης μονάδας ανέρχεται στα 1.000.000 Ιαπωνικά γιέν που αντιστοιχεί σε περίπου 9.200 ευρώ, μια τιμή που σίγουρα δεν είναι χαμηλή αρκετά για να επιτρέψει στο όνειρο του Ito να γίνει πραγματικότητα. Αλλά με συστηματική έρευνα και βελτίωση της τεχνολογίας του μηχανήματος είναι πολύ πιθανόν να πωλείται πολύ φτηνότερα, κάνοντας έτσι την αγορά του εφικτή για το μαζικό κοινό. Αν δεν είστε ακόμα πεισμένοι για το αντίκτυπο του πλαστικού στον πλανήτη μας μπορείτε να βρείτε και να δείτε αυτό το ντοκυμαντέρ που ίσως σας προσανατολίσει λίγο προς την σημερινή μας ρότα.

Δεν ξέρω για σας, πάντως εμένα, όλη αυτή η πανέμορφη ιδέα του Ito μου θύμισε αυτό:

Μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος

Το σημερινό άρθρο είναι αφιερωμένο σε αυτό το καταπληκτικό βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, το δωδέκατο του που έχει εκδοθεί, από τα «Ελληνικά Γράμματα» θεός σχωρέσ' τα, με τίτλο αυτό το έξυπνο λογοπαίγνιο, «Μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος». Ο Σκαμπαρδώνης που πολλές φορές στο παρελθόν έχει χρησιμοποιήσει τέτοια ευφυολογήματα, επανέρχεται με μια έξυπνη παραφθορά της φράσης «Μεταξύ σφύρας και άκμονος» που χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάποιον που βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Ο Σκαμπαρδώνης φαίνεται να έχει αναπολήσει την γραφή διηγημάτων (καθώς σταμάτησε να εκδίδει διηγήματα από το 1998, με μια εξαίρεση το 2003) έχοντας στο ενδιάμεσο εκδώσει ένα λεύκωμα («Σάββατο απόγευμα» - Ζαρζώνη) και τέσσερα μυθιστορήματα («Περνάω επιτυχώς», «Ουζερί Τσιτσάνης», «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου» - εκδόσεις Κέδρος και «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας» - Ελληνικά Γράμματα) έτσι επιστρέφει με μια νέα σειρά από είκοσι εφτά χορταστικά διηγήματα.

Το βιβλίο αυτό που έπεσε στα χέρια μου φέτος τα Χριστούγεννα ως δώρο, ήταν το πρώτο μου του εν λόγω συγγραφέα. Με μια γρήγορη ματιά στο αυτάκι του βιβλίου, αναγνώρισα μια πολύ γραφική φυσιογνωμία σε πορτραίτο και ανάμεσα στις σειρές των εξιστορημάτων του, το σενάριο της προτελευταίας ταινίας του Π. Βούλγαρη, «Όλα είναι δρόμος» που είναι μια ταινία που με έχει στιγματίσει, (βλ. Μάκη Τσετσένογλου, Βιετνάμ, «και το επόμενο δικό σου κύριε Μάκη μας», «λουλούδια στο θάνατο στο φουλ», «να έχουμε να γκρεμίζουμε»). Γυρνώντας πάλι στο εξώφυλλο, συνειδητοποίησα πως το στυλ δεν μου ταίριαζε τόσο με το πως είχα φανταστεί τον συγγραφέα απ' την φωτογραφία του. Χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν, το εξώφυλλο μου έκανε πιο νεανικό απ' ότι θα περίμενα. Αυτό ήταν μια δεύτερη ευχάριστη έκπληξη.

Πριν περάσω το κατώφλι των περιεχομένων, ήμουν θετικά προδιατεθειμένος και έτσι γρήγορα άρχισα να καταπίνω τις ιστορίες τη μια μετά την άλλη σαν γουλιές από δυνατό τσίπουρο. Οι πρώτες σε καίνε μα γρήγορα επιζητάς κι άλλο ώσπου μετά τα πρώτα δώδεκα, έχεις παρασυρθεί σε μια γλυκιά μέθη, ένα στροβιλισμό που δεν είσαι σίγουρος που θα σε βγάλει κι αν θα είσαι ο ίδιος όταν πιάσεις έδαφος και πάλι.

Είκοσι εφτά διηγήματα γραμμένα από το 2004 έως το 2009, παρουσιάζουν εικόνες, μπορεί και μικρές στιγμές από καταστάσεις της ζωής μας. Με χαρακτήρες που είναι τόσο πιθανόν να έχουν περάσει από δίπλα μας, ή να έχουμε συναναστραφεί μαζί τους και να μην το θυμόμαστε. Σίγουρα μετά την ανάγνωση του βιβλίου, σου γεννιέται η επιθυμία να ξεσκεπάσεις αυτές τις γραφικές φιγούρες, να τους γνωρίσεις και εσύ από κοντά, να κλέψεις λίγο απ' τη σοφία τους. Όσο περισσότερο διάβαζα τόσο συνειδητοποιούσα το πόσο πιο κοντά είναι στον ρεαλισμό απ’ ότι στην μυθοπλασία. Τότε είναι που συνειδητοποίησα πόσο σκληρά αληθινοί είναι όλοι οι χαρακτήρες και τα βιώματά τους. Εκεί για μένα στηρίζεται και η μεγαλύτερη δύναμη των διηγημάτων αυτών.

Γραφικοί λιγομίλητοι, άλλοτε σκυθρωποί και προβληματισμένοι, άλλοτε χαρωποί, ψηλοί και γόηδες, όλοι τους γήινοι και εκνευριστικά γνώριμοι, συναναστρέφονται μεταξύ τους με τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους ή και με ζώα ή ψάρια, όλοι τους αιχμαλωτισμένοι σε εκείνες τις μικρές στιγμές μια αέναης καθημερινότητας, που ο χρόνος είναι σαν να μπαίνει σε αργή κίνηση και να ξεδιπλώνονται μπροστά τους, με εκφράσεις που ανατριχιάζουν και λέξεις που προκαλούν να τις ξαναδιαβάσεις, εικόνες ασπρόμαυρες κι ανάγλυφες, που σε αιχμαλωτίζουν και ζεις κι εσύ εκεί, κι ζεις και εσύ έτσι και είσαι και εσύ αυτοί. Από έναν οδοκαθαριστή που ξεκολλάει νεκρά περιστέρια απ' το οδόστρωμα στις πέντε και μισή το πρωί, έως την τριανταοχτάρα μητέρα που νιώθοντας το βάρος της ηλικίας να τις ραγίζει το δέρμα, φλερτάρει με τον νεαρό στην απέναντι ξαπλώστρα, προσπαθώντας έτσι να κρατηθεί για λίγο ακόμη νέα. Απ' τον διάπλου του Τορωναίου και το πείσμα του κολυμβητή ως το κρεοπωλείον «Θα 'πρέπε» που έκρυβε μέσα του όλα τα «θα ‘πρεπε» του κόσμου. Απ' τον φορτηγατζή Τάκη που κρυφά ακούει Mendelssohn έως τον τελευταίο καμπανοποιό που μας μαθαίνει πως «η τέχνη δεν μαθαίνεται μα κλέπτεται». Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του βιβλίου, ένα που εγώ το διέκρινα ως το ενωτικό στοιχείο, είναι η θάλασσα. Αν και δεν υπάρχει σε όλες τις ιστορίες, το υγρό στοιχείο κυριαρχεί συνήθως όχι ως κάτι ατίθασο και αχαλίνωτο, μα ως κάτι πράο και γαλήνιο ως ένα μέσο, με την βοήθεια του οποίου σκιαγραφούνται συνήθως σκεπτικοί και τραγικοί οι χαρακτήρες καθώς παλεύουν με τον ρεαλισμό της καθημερινότητας. Καθώς παλεύουν με αρρώστιες, με σκέψεις, με τις φοβίες τους, με το θάνατο και με τις αντιξοότητες της άγαρμπης ζωής τους που βαίνει στις μεταλλικές παγωμένες ράγες του ρεαλισμού (και όχι στα λούνα Παρκ του Χόλυγουντ) η θάλασσα είναι αυτή που τους ηρεμεί, τους δίνει ανάσες ή τους τις παίρνει.

Αν μπορούσα να ξεχωρίσω μερικά ως αγαπημένα μου, αν και κανένα και το υπογραμμίζω αυτό, μισό να το υπογραμμίσω, κανένα, λοιπόν δεν με άφησε αδιάφορο, αν λοιπόν έπρεπε να διαλέξω τρία θα έλεγα: Τα «Να τους διαβάζω ποιήματα», «Ο Γουλιανός κοντά στην ακτή» και «Η προτομή του Στάλιν» αν και η επιλογή έγινε πιο πολύ για να γίνει, αυθαίρετα όπως μου δίνεται η δυνατότητα καθώς το να ξεχωρίσω πραγματικά κάποιο απ' το άλλο είναι αδύνατο.

Είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα ξαναδιαβάσω. Αν όντως η τέχνη κλέπτεται όπως γράφει ο Σκαμπαρδώνης μέσω του τελευταίου καμπανοποιού, τότε πρέπει να έχει κλέψει πολλούς σπάνιους ανθρώπους για να τους φυλακίσει σε αυτές τις σελίδες, κάτι για το οποίο θα του είμαι για πάντα ευγνώμων.

"Μυστικά" εστιατόρια

Είναι Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011 και κάθομαι στο σαλόνι μου απολαμβάνοντας το απίθανο soundtrack του 2046. Μια καταπληκτική ταινία, με μια από τις καλύτερες μουσικές επενδύσεις που έχω ακούσει ποτέ. Παίζει στο repeat εδώ και μέρες. Μου έστειλαν ένα μήνυμα σήμερα με ένα σύνδεσμο, για τα λεγόμενα "μυστικά" εστιατόρια. Δηλαδή κατοικίες που οι ιδιοκτήτες τους δέχονται αγνώστους-επισκέπτες και τους μαγειρεύουν επί πληρωμής. Κάτι σαν γαστρονομική κονσομασιόν. Το άρθρο αυτό, που κυκλοφορεί ίδιο και απαράλλακτο σε πολλά ελληνικά ιστολόγια εξηγεί πως αυτοί οι άνθρωποι δεν σου κάνουν τον λογαριασμό (Μίνω πες πάλι το ανέκδοτο) αλλά τους δίνεις δωρεές και τα συναφή και πως ακολουθούν πολύ ειδικά πρωτόκολλα. Πέρα από όλα αυτά που, όσο κι αν προσπάθησα δεν μπόρεσα να τα διασταυρώσω και μου μοιάζουν λίγο ύποπτα (δεν μπόρεσα και να βρω κάποιο τέτοιο εστιατόριο στην Ελλάδα), αναφέρουν πως αυτό ξεκίνησε από την Ιταλία και συγκεκριμένα την Σικελία.

Αυτό ήταν ίσως και το μόνο φερέγγυο στοιχείο του κλωνοποιημένου άρθρου, καθώς ερχόταν με ένα σύνδεσμο για το www.homefood.it όπου εκεί έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα ολόκληρο δίκτυο με τέτοια "εστιατόρια" τα οποία βέβαια δεν είναι μυστικά, το κάθε άλλο, χορηγούνται από τον Συνεταιρισμό για την Φύλαξη και την Προστασία της Παραδοσιακής Γαστρονομικής Κληρονομιάς της Ιταλίας  καθώς και το ίδιο το Υπουργείο Γεωργίας και Ανάπτυξης σε διάφορες περιοχές της χώρας. Είναι μια κίνηση που έχει σκοπό να αντιτεθεί προς την εξομάλυνση των ιδιαιτεροτήτων και των τοπικών χαρακτηριστικών λόγω της παγκοσμιοποίησης και εδώ με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Στο www.homefood.it μπορείς να μάθεις πληροφορίες για όλα αυτά τα σπίτια-εστιοατόρια καθώς και να δεις που βρίσκονται. Μπορείς επίσης να κάνεις μια κράτηση, πράγμα αρκετά συνετό καθώς απ' ότι φαίνεται, υπάρχει φανατικό κοινό που δεν αφήνει πολλές θέσεις κενές στα μικρά σπιτοεστιατόρια καθώς και να δηλώσεις αν έχεις κάποιες προτιμήσεις, ή αλεργίες.

Τώρα όσο για την Ελληνική μεριά, ήδη αμφιβάλω για την ύπαρξη αυτών των εστιατορίων καθώς δεν φαίνεται να μπορεί κανείς να βρει παραπάνω πληροφορίες από εκείνο το κλωνοποιημένο άρθρο που φιγουράρει μια εδώ και μια εκεί. Πάντως αν κάποιος έχει πάει σε ένα από αυτά τα εστιατόρια ή μπορεί να μου πει πως μπορώ να έρθω σε επαφή με ένα, είναι καλοδεχούμενος!

Μέχρι τότε θα κρατάω μικρό καλάθι και θα συνεχίσω να μαγειρεύω το φαγητό μου.

Επίσης αν κανείς θέλει να μου προτείνει τέσσερα πέντε καλά εστιατόρια στην Αθήνα -το καλά για μένα σημαίνει φτηνά και με φαί που να έχει χαρακτήρα σπιτικό- να το κάνει, θα χαρώ πολύ, καθώς δεν έχω πολλές γαστρονομικές γνώσεις σε αυτή τη πόλη.

Κ.Κ

Καλή χρονιά!

Να ζητήσω συγνώμη απ' τους λίγους αλλά εξίσου σημαντικούς αναγνώστες του blog μου, καθώς με τις μετακομίσεις και αλαγές χώρες, τη γαλοπούλα και τα μελομακάρονα, ατόνισα και δεν έχω γράψει κάτι καιρό τώρα. Όμως σύντομα θα αρχίσει το blog να επανέρχεται, όπως και η σιλουέτα μου. Ελπίζω δηλαδή. Μετακόμισα Πετράλωνα στην Αθήνα σε ένα πολύ γλυκό διαμέρισμα (thnx Λουκία) και πλέον πάμε πάλι απ' την αρχή. Πολλοί θα με ρωτήσουν, αν δεν το έχουν κάνει ήδη, γιατί γύρισες. Κάτσε έξω ρε εκεί είναι οι δουλειές! Αυτό μου λένε συνήθως. Όμως η ζωή είναι τόσα παραπάνω από μια δουλειά. Είναι αγάπη, είναι οικογένεια, είναι φιλία, είναι εμπειρίες, είναι στιγμές χαράς και γέλιου και πάνω από όλα είναι μικρή. Κι αν δεν την νιώθεις μικρή εσύ ακόμα, μπορεί να την νιώθει μικρή κάποιος γύρω σου. Γύρισα γιατί ένιωσα πως πρέπει να γυρίσω. Θα ξαναφύγω αν το νιώσω μα μέχρι τότε, θα εκπέμπουμε live από την Αθήνα και ενιότε από τα Γιάννενα (γιατί αγαπάμε τους κασμεράδες, ούτε καν Μαρινίκη, Πέρσες, Τάσος Πάντος, ναρούτο κόψε πατζάρι, τριο πούσης Σάντος κτλ κτλ κτλ) και Πάτρα γιατί αγαπάμε και goffieuδες και ερήμη, χομπίστες, λιτός Δωρικός, δεν μπορώ κτλ κτλ κτλ.

Μέχρι τότε να έχετε όλοι το νου σας (του).