Mandarina!

Μια φοβερή καλλιτέχνης από την Ισπανία, που αν τα στοιχεία που έχει δώσει στο ίντερνετ είναι σωστά, τότε είναι μόλις δεκαέξι ετών. Όπως και να έχει τα πορτρέτα της είναι... θαυμάσια και λαχταριστά. Δείτε την εδώ

Τιμημένα ελληνικά στρατά, τέλος.

Μερικές μέρες απουσία, λόγω της επιστροφής μου στο Βορρά. Πήγα να "πάρω το χαρτί" και να αποχαιρετίσω όσους άξιζαν να αποχαιρετίσω. Μερικές μέρες στο Λαγό, με θερμοκρασίες που άγγιζαν το -20, ο πάγος να έχει καλύψει τα πάντα και τα στρατιωτικά επέστρεψαν σαν κακός εφιάλτης, ευτυχώς μόνο για δύο μέρες. Είναι αστείο το πόσο πολύ υποβαθμίζεις όσες καταστάσεις περνάς και ξεπερνάς. Σαν το κλασικό, πας για βραδινό μπάνιο το καλοκαιράκι, πέφτεις χωρίς ρούχα, το νερό είναι παγωμένο, στριγγλίζεις χτυπιέσαι σαν το χταπόδι πάνω κάτω να επιβιώσεις και μόλις βγαίνεις σε ρωτάνε "πως ήταν;" και τουρτουρίζοντας τους απαντάς όλο χαμόγελο "ήταν τέλεια, να μπείτε!"

Έτσι κι ο στρατός σου μοιάζει σαν ένα άκακο αστείο, που δεν θα ήθελες βέβαια σε καμία περίπτωση να ξαναζήσεις. Ούτε για μια βδομάδα. Ούτε για μια μέρα. Ούτε για μια ώρα. Ο Έβρος θα μείνει στους μπλοκαρισμένους προορισμούς για αρκετό καιρό. Για αρκετά χρόνια. Ευτυχώς όμως, μέσα στην άκαρπη κακουχία, βρίσκεις μερικούς ανθρώπους που είναι άξιοι να σε κάνουν να μην μετανιώσεις που το έζησες. Μερικούς σπάνιους ανθρώπους, ακόμα και για τα δεδομένα του "έξω". 

Προσωπικά στοιχεία και ίντερνετ...

Δεν πάνε μαζί. Σκεφτείτε καλά πριν κάνετε κάτι, οι επιλογές είναι εκεί. Η καχυποψία δεν βοηθάει, αλλά ούτε και η αφέλεια.

Η πιο ωραία "Κιτς" σούπα που έχετε φάει

Featured artist: Supakitch&KORALIE, ένα απίστευτο δίδυμο Γάλλων καλλιτεχνών. Το στυλ τους θυμίζει Μάνγκα, αν και το έχουν εξελίξει με δικά τους στοιχεία που ξεφεύγουν από την αυστηρή λογική των ιαπωνικών σχεδίων και εντάσσουν στοιχεία που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν "κιτς". Κάνουν εκθέσεις με τη δουλειά τους, αλλά και επεμβαίνουν στο αστικό τοπίο της Νέας Υόρκης όπου ζούνε, με τον ίδιο τρόπο που θα έκανε ένας Graffiti artist. Παίρνουν τη δουλειά τους πολύ στα σοβαρά και κάθε έργο τους έχει μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια. Είναι δύο καλλιτέχνες της νέας γενιάς, αλλά με το στυλ και το μεράκι των καλλιτεχνών μιας προηγούμενης -ελαφρώς λησμονημένης- γενιάς. Σημαντικό στοιχείο στη δουλειά τους: Η μουσική. Ας ακούσουμε λοιπόν ένα έργο τους.

(Κατά προτίμηση full screen και με δυνατά τη μουσική.)

Ιδέες για..Καλημέρα

Ποιος είπε πως δεν μπορείς να δεις το βυθό όταν πλέεις; Ποιος είπε πως δεν μπορείς να συνδυάσεις την άνεση ενός καρυδότσουφλου με την διαύγεια της μάσκας σου, χωρίς να αναπνέεις από ένα πλαστικό καλάμι; Ποιος είπε πως δεν μπορείς να βρεις και μια ευγενική παρουσία με μπικίνι για παρέα; Εντάξει για το τελευταίο δεν ξέρω, δικό σου θέμα. Όλα τα προηγούμενα όμως μπορείς να τα αποκτήσεις με το νέο διαφανές καγιάκ. Αυτά είναι!

Σε άλλα νέα, η Nike μας παροτρύνει να τρέξουμε. Τρέξτε λοιπόν γιατί αλλιώς δεν θα χωράτε στο πανέμορφο διαφανές καγιάκ και κατά πάσα πιθανότητα η ευγενική παρουσία με το μπικίνι θα βρει άλλον να μοιραστεί τις εξερευνητικές τάσεις της.

Λίγα λόγια για τα βραβεία λογοτεχνίας και τον Κο Χριστιανόπουλο

Χτες το πρωί ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2011 (τα οποία υπόψην αφορούν έργα που εκδόθηκαν το 2010). Μέσα σε μερικές ώρες ξέσπασε μια ιντερνετική θύελλα γύρω απ' το όνομα του Ντίνου Χριστιανόπουλου (Κωνσταντίνος Δημητριάδης), ο οποίος ενώ βραβεύτηκε με το "Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων", δήλωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Τύπου πως αρνείται να το πάρει, τόσο αυτό όσο και τα χρήματα που το συνοδεύουν. Ο Κος Χριστιανόπουλος είναι κατά των διακρίσεων και των βραβεύσεων γενικότερα, μια στάση που κρατούσε από παλιά και που απ' ότι φαίνεται καλά κρατεί ακόμα. Ως εδώ όλα ωραία, όλα καλά. Δεν θα κρίνω την στάση του, είναι δική του και μπορεί να την έχει και να την πρεσβεύει ελεύθερα. 

Θα κρίνω όμως τη στάση όλων των bloggers - περσόνων του διαδικτύου καθώς και του "εναλλακτικού τύπου" που από χτες δεν σταματούν να εκθειάζουν το πρόσωπο του κυρίου Χριστιανόπουλου, με εύφημες μνείες, λεκτικούς ανδριάντες και άλλα γλαφυρά επιχρίσματα  ανδρείας και λεβεντιάς, φτάνοντας σε απελπιστικό σημείο να δηλώνουν πως "η απόφαση του κύριου Χριστιανόπουλου ήταν ίσως η πιο σημαντική πολιτική απόφαση των τελευταίων ετών στην Ελλάδα".

Κατ' αρχάς είναι προσβλητικό για τον ίδιο τον άνθρωπο. Μέχρι πέρσι είμαι σίγουρος πως κανείς από όλους αυτούς δεν ασχολιόταν με τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας. Και όταν λέω "αυτούς" εννοώ όλους τους επίδοξους bloggers που προσπαθούν εκθειάζοντας το πρόσωπο στον προβολέα, να κλέψουν κι οι ίδιοι μια δέσμη φωτός για την πάρτη τους. Πέρα από πέντε δέκα λογοτεχνικά blogs, όλοι οι άλλοι ξέθαψαν την εκδήλωση απ' τα βάθη του μυαλού τους, μόλις έμαθαν τα τεκταινόμενα και έγραψαν λες και έγραφαν για μια εκδήλωση με την αίγλη και την αναγνωρισιμότητα των Όσκαρ ή του Φεστιβάλ των Καννών. Από χτες το όνομα "Χριστιανόπουλος" και Κ.Β.Λ βρίσκονται παντού. Πάνω από δέκα σελίδες αποτελεσμάτων στο google, από διάφορα blogs ασχολούνται με το θέμα ενώ το πρόσωπο του Κου Χριστιανόπουλου έχει πάρει τιτάνιες διαστάσεις φτάνοντας στα όρια του "εθνικού ευεργέτη¨.

Ο άνθρωπος είπε "Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε" (Εναντίον 1979). Άρα σταματήστε να τον προβάλετε γιατί κάνετε ακριβώς αυτό που προσπάθησε να αποφύγει αρνούμενος το βραβείο.

Σχολιάζοντας τώρα τις διθυραμβικές δηλώσεις περί "πιο σημαντικής πολιτικής απόφασης στην Ελλάδα", απορώ πραγματικά με το τρόπο που λειτουργεί το μυαλό μερικών ανθρώπων. Μερικών ανθρώπων που στην Ελλάδα θεωρούνται ως καταξιωμένοι "Εναλλακτικοί ντεσπεράντος, πιστολιέρος, παιδιά του λαού, γροθιά στα σπλάχνα της σαπίλας και του κατεστημένου" και μου φαίνεται έχουν μπει οι ίδιοι τόσο βαθιά μέσα στο πετσί του ρόλου τους, που προσπαθούν να κρατηθούν με νύχια και με δόντια, επινοώντας τέτοιες βαρύγδουπες εκφράσεις για να προσελκύσουν μέσω της κίνησης ενός άλλου ανθρώπου, λίγο περισσότερο λάμψη στο δικό τους σκηνικό. Την πιο ωραία απάντηση σε όλα αυτά την διάβασα σε σχόλιο σε ένα σχετικό ποστ:

" προσωπική μου άποψη είναι ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα οποιουδήποτε να βραβεύει έναν καλλιτέχνη και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε καλλιτέχνη να αρνείται την βράβευση. Έτσι το θέμα κατά την γνώμη μου έχει τόση αξία όση όταν καλώ ένα φίλο μου να φάμε και εκείνος μου λέει ότι δεν θέλει.

Για το κοινό αυτό που πρέπει να μετράει είναι το έργο του κάθε καλλιτέχνη το οποίο έτσι και αλλιώς είναι αυτόνομο, δεν του ανήκει."

Ευχαριστώ το άνθρωπο αυτό που εξέφρασε το αυτονόητο, που όμως δεν αυτονοήθηκε. Σταματήστε να φουσκώνετε το οτιδήποτε, για να αποκτήσετε κάτι εκεί που δεν υπάρχει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είστε εναντίον των πεποιθήσεων του ίδιου του προσώπου του οποίου υποτίθεται πως προβάλετε.

Ίσως θα ήταν πιο χρήσιμο να διαθέσουμε το χρόνο μας να μάθουμε μερικά πράγματα για τη ζωή του ανθρώπου αυτού. Ακολουθεί η ματιά της wikipedia και ένα πολύ ωραίο βίντεο από την εκπομπή "Πρωταγωνιστές" με καλεσμένο τον Κο. Ντίνο.

Λίγα λόγια για τη ζωή και το έργο του.

Μερικές ιδέες για το σπίτι

Κάποια είναι κομμάτια του σπιτιού, κάποια άλλα αξεσουάρ, κάποια μπορείτε να τα φτιάξετε και μόνοι σας, στο σύνολό τους όμως είναι έξυπνες λύσεις για το σπίτι. Με οδηγό το στυλ και την εξοικονόμηση χώρου, ορίστε μερικές λύσεις που θα αναδείξουν το σπίτι σας.